BEDAH SIASAT GERAKAN MAHASISWA ISLAM (SIRI 1)

Ketika ambang perubahan telah menampakkan wajahnya di kebanyakan IPTA, maka menjadi keperluan bagi gerakan mahasiswa Islam, yang menjadi teras kepada Pro Mahasiswa untuk mempersiapkan diri dan memperkemaskan tanzim, dalam usaha mengemudi harapan baru yang telah diamanahkan oleh mahasiswa dalam Pilihan Raya Kampus (PRK) baru-baru ini. Kemenangan atau pertambahan kerusi yang diperolehi oleh Pro Mahasiswa, membolehkan gerakan mahasiswa Islam melunaskan tuntutan Dakwah Islamiyyah dalam medan yang lebih luas.

Namun, ketika gerakan mahasiswa Islam berada dalam mood kemenangan ini, wajar kita berhenti sejenak untuk meneliti dan membuat post mortem terhadap gerakan, menghakis segala kekotoran yang dibimbangi akan menghambat langkah kita pada masa akan datang. Tulisan ini tidak ditujukan kepada mana-mana pihak yang khusus, kerana contoh-contoh masalah ini mungkin berlaku dalam sesetengah gerakan dan mungkin tidak bagi sesetengah gerakan lain.

Tulisan ini hanya bertujuan berkongsi pandangan dan suatu bedah siasat bersifat introspeksi terhadap beberapa wabak yang telah mula menular di dalam gerakan mahasiswa Islam, dan jika tidak dicegah, dikhuatiri akan mengakibatkan gerakan menjadi lumpuh dan tidak berupaya menjayakan agenda mengisi kemenangan ini. Fokus tulisan ini tidak menumpu kepada permasalahan/faktor luaran yang menghambat pergerakan gerakan Islam kampus, seperti penyelewengan proses PRK atau ugutan di kolej-kolej kediaman, sebaliknya menjurus kepada budaya kurang sihat yang menjadi virus dalaman gerakan yang tidak disedari.

BUDAYA MENGKASTA, MELABEL, MENYISIH

Memandangkan gerakan mahasiswa Islam mendapat penyertaan daripada mahasiswa yang dilatari oleh pelbagai latar belakang, tingkat keilmuan dan pengalaman, maka menjadi suatu cabaran bagi kepimpinan gerakan untuk menyatukan mereka di atas landasan Al-Fahmu, fikrah dan kekuatan, agar perjuangan mereka dapat dituntun dengan lancar menuju kepada misi yang ditetapkan oleh gerakan. Kepelbagaian dan perbezaan ini juga menuntut sebuah sistem tarbiyyah yang dinamik, bagi menampung dan menggilap potensi setiap ahli gerakan dengan semaksimanya.

Namun, apa yang membimbangkan ialah apabila kepimpinan gerakan melihat kepelbagaian dan perbezaan itu sebagai suatu masalah, lantas secara tidak disedari mewujudkan seolah-olah sistem kasta dalam gerakan, di mana setiap kelompok kepelbagaian itu mendapat layanan yang berbeza. Antara neraca biasa yang digunakan oleh kepimpinan dalam menyusun kasta ialah mengikut fakulti, latar belakang sekolah, tahap kepatuhan (baca : taksub yakni mengikut sesuatu tanpa ilmu).

Mari kita bedah satu persatu. Sebagai contoh, ahli-ahli yang berlatarbelakangkan Fakulti Pengajian Islam atau Pendidikan Islam diberikan layanan yang berbeza daripada ahli-ahli daripada Fakulti Sastera, Fakulti Kejuruteraan, Fakulti Sains dan Teknologi dan sebagainya. Contoh layanan berbeza ialah bagi tanzim-tanzim di fakulti-fakulti utama ini, jika mereka tidak melaksanakan usrah, atas alasan bahawa mahasiswa di fakulti-fakulti tersebut sudah tidak perlukan usrah (walaupun ahli tanzim mereka ramai dan mampu melaksanakan usrah), mereka tidak dikenakan apa-apa tindakan walaupun ia menyalahi arahan daripada Lajnah Tarbiyyah. Akan tetapi apabila tanzim-tanzim fakulti second class tidak melaksanakan usrah, mereka akan ditekan, dikenakan tindakan, dimuhasabahkan seolah-olah mereka tidak wala' kepada kepimpinan pusat.

Contoh kedua ialah latar belakang sekolah. Cara pemikiran salah yang kini sedang menular di sesetengah gerakan islam kampus iaitu apabila mereka merekrut ahli hanya berdasarkan semakan terhadap latar belakang sekolah, iaitu bagi mereka yang datang daripada sekolah-sekolah agama seperti KISAS, Maahad Muhammadi, Maktab Mahmud dan sebagainya, melepasi proses tapisan secara mudah tanpa perlu melalui proses pentarbiyahan yang mengikut tertib dan berperingkat. Akan tetapi bagi mereka yang berlatarbelakangkan sekolah harian biasa, sekolah berasrama penuh, MRSM, mereka berkemungkinan besar tidak mendapat perhatian untuk direkrut, walaupun mempunyai potensi yang besar untuk perjuangan Islam.

Contoh ketiga ialah tahap kepatuhan kepada kepimpinan pusat. Lebih parah lagi apabila kepimpinan itu sendiri tidak memahami tabii gerakan dan maksud Wala'. Mereka menyalahgunakan istilah Wala' supaya ahli taksub (baca : mengikuti sesuatu tanpa ilmu) kepada mereka. Penyalahgunaan elemen Wala' ini seterusnya mewujudkan budaya gerakan yang kaku, statik, jumud, mencambahkan budaya cantas mencantas, lobi melobi, ampu mengampu, tikam belakang hingga meretakkan hubungan sesama ahli. Keadaan ini berlarutan apabila kepimpinan sedia ada mengatur kepimpinan selepasnya hanya di kalangan ahli yang patuh dan tidak bertembung pendapat dengan mereka, walaupun kualiti quwwah dan amanah ahli-ahli tersebut jauh lebih rendah daripada ahli-ahli yang "tidak wala".

Bersambung dalam Siri 2...